Open brief aan Maggie De Block

Geachte Mevrouw de Minister,
Geachte Mevrouw De Block,

Zou ik u volgende week maandag 10 april mogen uitnodigen voor een tasje koffie? Er moet me namelijk wat van het hart, en persoonlijk kan ik daar best een ‘bakje troost’ bij gebruiken.

Ja, ziet u, aanstaande maandag staat al een tijdje in het vet in mijn agenda aangekruist als een belangrijke en bijzondere dag. U heeft er stiekem misschien ook al wel over gedroomd, maar ik heb zo het vermoeden dat we er beiden nogal tegenstrijdige motivaties op nahielden om reikhalzend naar deze datum uit te kijken.

Mevrouw De Block, laat ik er niet langer doekjes om winden. U heeft me de laatste maanden al meermaals op de kast gejaagd. En samen met u ook uw administratie, het RIZIV, en de mutualiteiten. Het botert niet meer zo goed tussen u en mij, en bij uitbreiding de volledige beroepsgroep waar ik deel van uit maak, de kinesitherapeuten.

Nadat onze beroepsvereniging vorig jaar duidelijk maakte dat er iets moest gebeuren aan het honorarium van de kinesitherapeut, dat het onacceptabel was dat er opnieuw geen indexatie zou zijn, om nog maar te zwijgen van de schamele vergoeding voor prestaties aan huis, ging u er toch gewoon van uit dat u uw wil kon opleggen zonder al te veel tegenspartelen. Want was dat in het verleden ook niet de beproefde methode geweest van uw voorgangers? Waarom niet gewoon opnieuw besparen waar u het minste weerstand zou ondervinden, makkelijk toch?
Niets liet u toen vermoeden dat er voor het eerst sinds lang een actieve strijd zou geleverd worden, die gesteund werd vanuit het werkveld, en waar menige collega’s ook voorop in wensten te gaan.

Begin 2017 stelde u plots vast dat de kinesitherapeuten hun eigen tarieven gingen aanrekenen aan de patiënt. Uw reactie liet niet lang op zich wachten.
U richtte zich tot de patiënt, en gaf het advies om zijn/haar kinesitherapeut erop aan te spreken dat die durfde te ‘profiteren’ van de situatie en een hoger loon te vragen. Ik voelde me geschoffeerd.
Maar het is natuurlijk een beproefde tactiek in de politiek, de zwarte piet doorschuiven. Eerlijker zou geweest zijn als u aan de patiënt had gezegd: ‘Ik heb geen zin en bovendien ook geen geld om ervoor te zorgen dat uw kinesitherapeut u kwalitatieve zorg kan verstrekken tegen een aanvaardbaar loon’. Want dat was net wat onze beroepsgroep wilde bereiken. Kwaliteit leveren, die ten goede zou komen aan de patiënt, waarvoor we naar behoren zouden vergoed worden, en niet ten nadele van de patiënt. U besliste om daar niet op in te gaan, en bleef inzetten op M17, een nieuwe conventie waarin geen enkele van de eisen van de kinesitherapeuten werd opgenomen.

Bijna liep het mis, Mevrouw de Minister, weet u nog, toen het Verzekeringscomité de overeenkomst van de tafel veegde? Even leek het alsof er sommigen toch oren hadden naar de verzuchtingen die geuit werden. Daarom roept u het Verzekeringscomité opnieuw samen, u laat hun eerder besluit nietig verklaren, en de beroepsvereniging krijgt te horen dat ze niet langer welkom zijn aan de onderhandelingstafel. De 11.500 (!) verzamelde formulieren van de opgezette actie ‘veilige niet-toetreding’ legt u naast zich neer. Wat een ontgoocheling.
Toch was ik fier dat we als beroepsgroep met zo velen hadden duidelijk gemaakt dat voor ons de maat vol was. Maar dit kon niet verhinderen dat we een omzendbrief inzake de overeenkomst M17 in de bus kregen. Het bereiken van het vereiste quorum was zelfs niet nodig, de overeenkomst zou er sowieso komen. Hierin lees ik dan ook nog tot mijn verontwaardiging dat ik mijn kwaliteitspremie (voor het jaar 2015!) niet zal ontvangen als ik niet wens toe te treden.

Wat volgde waren nog verwoede pogingen vanuit het beroepsveld om voldoende collega’s te verzamelen om op z’n minst ervoor te kunnen zorgen dat de discriminatie tussen geconventioneerde en niet-gedeconventioneerde collega’s zou worden opgeheven. Helaas zijn we hierin net niet geslaagd. Intern liepen de spanningen hierdoor soms hoog op, frustraties omwille van het verliezen van de strijd.

M17 is voor mij geen optie meer. Ik wil kwalitatieve zorg verlenen en zet me 100% in voor mijn patiënten. Deconventioneren is de enige uitweg. Uit respect voor mezelf, omwille van mijn beroepseer, uit noodzaak omdat ik voor mezelf en mijn gezin een toekomst wil uitbouwen.
U bespaart in de gezondheidszorg, dat is een keuze die u maakt, uw democratisch verworven recht. Maar het is ook uw plicht om uit te leggen aan de patiënt dat dit gevolgen heeft. Ik laat me de zwarte piet niet meer toespelen. Neen, U bent mijn patiënten een uitleg verschuldigd, want u laat mij geen andere keuze meer dan te deconventioneren. En zonder twijfel zal ik niet de enige zijn.

Ik roep al mijn collega’s op om de rangen te sluiten, te bezinnen en het hoofd niet te laten hangen. Emoties moeten we nu aan de kant schuiven en onze energie uitsluitend gebruiken om verder te gaan. De doelstelling blijft dezelfde: kwalitatief werk voor een eerlijke verloning en het wegwerken van de discriminatie.

Zo, Mevrouw De Block, u bent alvast op de hoogte van hoe ik erover denk. Blij dat ik het heb kunnen vertellen. U bent nog steeds welkom voor dat kopje koffie.

Stijn De Mot
Lic. Kinesitherapie, Manueel therapeut

Gepubliceerd met toestemming van de auteur.

Deel dit bericht

Met dank aan onze partners